Stanica została usytuowana na niewielkim wzgórku, od strony południowej sąsiadującym z bagnami. Określenie "gródek" pozostało do naszych czasów jako nazwa samego wzniesienia i jego sąsiedztwa w promieniu 150 metrów. W XVII w. na miejscu drewnianej stanicy powstał dwór obronny otoczony kamiennymi szańcami, których resztki odnajdywane są do dziś w ziemi. Około r. 1690 przy dworze wybudowano murowany spichlerz - zachowany do naszych czasów; jest to najstarszy zabytek na terenie obecnego Wołomina - pochodzący z epoki baroku.
W XIX w. dwór obronny został rozebrany, a dzielnica Gródek stała się siedzibą kilku rodów szlacheckich: Lenczewskich, Koprowskich, Ciechomskich oraz książąt Podhorskich. Z tamtego okresu zachowało się do chwili obecnej niewiele budynków: dom Lenczewskich (teraz Pogumirskich) z r. 1888, oficyna Podhorskich z r. 1891, dom Ciechomskich z r. 1899. Nie przetrwały neogotyckie spichlerze z końca XIX w. ani dwór książąt Podhorskich zbudowany około r. 1880, który uległ pożarowi w r. 1920 i nie został odbudowany. Po I wojnie światowej najbliższe okolice Gródka zostały rozparcelowane między wielu nowych właścicieli, którzy budowali tu swoje domy. Stąd powstała współczesna nazwa tego terenu: Kolonia Gródek.
